Odicim,
Bizim eve geldiğin ilk günden beri üzüntülüsün.
Ama bizim evden ayrıldığında peşimden koştun.
Seni her kucağıma aldığımda, içime bişeyler oluyordu.
Pençelerinle bazen beni cırıyordun,bazen ise okşuyordun
Seni kucağıma aldığıımda annesinden ayrılmış,depresyona girmiş yavru bir köpektin.
Hemde 2 aylık savunmasız.
Babam bilgisayara girdimi ayaklarına kapanırdın.
Evde bize havlamaya bile cesaret edemezsin.
Şimdi kim bilir kaç aylıksın.
Büyüyüpte Bahar ablanı unutma tamam mı?
Seni seviyorum...
